Kyoko Scholiers

Kyoko Scholiers (°1981) studeert in 2003 af in Studio Herman Teirlinck en werkt als toneelspeler en -maker met o.a. De Roovers, Het Toneelhuis, De Zweep, Comp.Marius, Theater Antigone, HETPALEIS, De Kempvader, Struiken en BRONKS. 

Ze speelt onder meer in Anyway the Wind Blows (Tom Barman), Rosie (Patrice Toye), Stille Waters en De hel van Tanger (Frank Van Mechelen), Het Achterland (Dorothee Vanberghe), Het Eiland (Jan Eelen) en Sextet (Eddy Terstall). 

Samen met Studio Herman Teirlinck-genoten Louis van der Waal en Maarten Westra Hoekzema richt ze in 2007 het collectief unm op, 'een organisatie ter bevordering van levenslust'. Hun eerste creatie Bye Bye Buchenwald speelt in STUK en Theater Antigone. 

Later zoekt unm locaties op, o.a. voor Tussen hond en wolf (2009), waarin de toeschouwers van op een rijdende tribune (voortgetrokken door een tractor) getuige zijn van een liefdesverhaal dat zich ontspint in een buitenwijk van de stad (Zomer Van Antwerpen, Warande). 

In The house that built us (2012), een concept waarvoor Kyoko choreograaf Koen De Preter en 10 figuranten in de arm neemt, krijgt het publiek vanuit een achtertuin de bewogen geschiedenis van een met sloop bedreigd huis te zien (Zomer Van Antwerpen, C-mine cultuurcentrum, Warande, Theater op de Markt). 

Daarnaast gaat Kyoko samenwerkingen aan met o.a. Ruth Becquart, met wie ze de installatie Brief maakt (2011, Festival Cement, kc nOna, Caravan Productions), een draaimolen waarop fragmenten van een jaar lang intieme briefcorrespondentie te horen is. Deze reizende installatie ontvangt de Nederlandse Dioraphte-prijs. 

Op vraag van Ensemble Polyfoon (i.s.m. Leen Huet en Willem Ceuleers) schrijft en speelt Kyoko Jeanne (2012), gebaseerd op de verslagen van het proces van Jeanne d'Arc. Voor Vrijstaat 0 schrijft Kyoko Ik heb de zon zien zakken (2013), een tekst voor kinderen die ze tijdens Zeekaravaan samen met Marianne Loots speelt op locatie. 

In 2015 besluiten de unm-ers – na acht fijne jaren – het collectief te ontbinden, omdat de zin om een eigen weg te gaan zich opdringt. Kyoko komt snel nadien uit met Bastaard (première: 3 oktober '15), een existentieel-komisch onderzoek naar haar eigen vermeende afstamming van Napoleon Bonaparte. Aan haar zijde: Louis van der Waal, als trouwe compagnon de route. Samen gaan ze op zoek naar wat iemand maakt tot wie hij is. 

Gedurende 2016 laat Kyoko Scholiers een zelfgebouwd telefoonhokje rondreizen voor haar nieuwe installatie MISCONNECTED. Ze brengt het hokje bij mannen, vrouwen en kinderen die op de één of andere manier gedisconnecteerd zijn van de samenleving. De telefoondraad vormt het symbool van de maatschappelijke verbinding die de bellers al dan niet vrijwillig doorknipten. Het zijn gevangenen, vluchtelingen, landlopers en daklozen, maar ook prostituees, patiënten en pechvogels. Het zijn kinderen en jongeren die opgroeien zonder mama en papa in de buurt. Het zijn (ex-) sekteleden, kluizenaars, kloosterlingen en einzelgängers allerhande. Gedurende een jaar spreekt Kyoko ieder seizoen één uur met elk van hen. Zo verzamelde ze maar liefst 240 uur aan telefoongesprekken. Kyoko verwerkt de opnames van de gesprekken in geluidsmontages van vijf minuten, voor een installatie van vier eigenzinnige telefoonhokjes. MISCONNECTED ging in juli 2017 in première op de 8ste verdieping van het MAS, in het kader van de Zomer Van Antwerpen en was nadien te zien op Festival Boulevard (Den Bosch, NL), in de Turnhoutse gevangenis (Warande), en op de oude mijnsite in Genk (C-mine cultuurcentrum). In 2018 en 2019 zullen de telefooncellen nog langs verschillende festivals en theaters reizen. De volledige kalender vindt u hier.